Hola amigos,

We hebben het weer overleefd! En superleuk gehad.

Wel lazen we net vreselijk nieuws over een heel team oogartsen; vermoord in Afghanistan. Afschuwelijk. Terwijl ze er goed werk aan het doen waren. Zo zie je maar, ik maakte een grappig bedoelde titel voor het vorige stukje maar hierna voelt dat ineens minder grappig....

Afin, onze reis dan toch maar. Woensdag voor dag en dauw werden we al opgehaald en een uur later voeren we met zonsopgang over de Rio Mayo, een rivier waarbij ik sterke herinneringen kreeg aan de Usumacinta bij Villahermosa (Mexico). Dat kan ook wel kloppen, want beide rivieren liggen in moerasgebied. Ik zei tegen Bart dat alleen dit reisje over de rivier op dit tijdstip al de moeite van de trip waard was! We hebben vervolgens twee dagen doorgebracht in het natuurreservaat Tingana, met alle hulp van Juan, Gilmer, Tino, Dino, David, Eulalio en de andere mannen die daar werken. Ze waren zeer bereid om ons met alles van dienst te zijn, maar ik moet er wel bij zeggen dat we deze reis nog niet zo primitief geslapen hebben! Onder een afdak van stro, op een matras - ook van stro - (keihard!) onder een muskietennet, dat gelukkig echt muggenwerend was. De wc was 30 m. verderop, onverlicht, en bestaande uit een houten doos met gat onderin en met wc-bril erop; het viel nog reuze mee om op te zitten als je er maar niet aan denkt waar het allemaal terecht komt... :-) Aan de douche (emmer koud water met touw eraan) hebben we ons maar niet gewaagd, want we wisten al dat we teruggingen naar onze Japanse vrienden waar een redelijke douche is. Zowel woensdag als donderdag hebben we een 6 uur durende kanotocht gemaakt, alleen Bart en ik, beide keren geroeid door twee mannen. Het is daar doodstil behalve de geluiden van de jungle, waar je in je bootje doorheen glijdt. En dan ineens spotten de mannen apen, of een ijsvogel, of een tucan (oh nee, die had Bart als eerste gezien!), vlinders en weer andere soorten apen of vogels. Om ze op de foto te krijgen was een heel ander verhaal, want soms waren ze daar te ver weg voor, of te snel, of door het dichte bladerdek niet goed te zien. Maar het was absoluut prachtig en rustgevend om daar zo door de jungle te roeien. Hoewel... rustgevend!? Los van het ongemak van de niet-aflatende stroom malariamuggen, hakten de mannen wat af met hun machetes om soms een doorgang vrij te maken. En af en toe moesten we de meest rare capriolen uithalen om een versperring van omgevallen boomstammen te passeren, plat liggen op de bodem van een - toch al platte - indianenkano, of om beurten over een boom heen stappen terwijl de kano er langzaam onderdoor gleed. Of gewoon even helemaal eruit, op een boomstam wachten tot de mannen de kano ergens overheen hadden getrokken. Ik moet zeggen dat Bart zich daarbij absoluut nuttig heeft gemaakt - dat kan van mij niet gezegd worden en werd ook niet van mij verwacht! Ontbijt, lunch en avondeten bestond uit hele droge kip, rijst en gebakken banaan. Gewoon mee-eten met wat de mannen aten. Dus dan wil je best eens dagdromen van een groot stuk pizza of een sappige biefstuk..! Maar het hoort er wel een beetje bij en geeft overigens goed aan hoe de mensen daar leven en werken. Ze waren met acht man ook bezig een boot te maken, een hele lange kano, voor op de grote rivier. In zes dagen zouden ze die helemaal af hebben, wij hebben inderdaad een groot deel gebouwd zien worden.

Bij terugkeer bleek Bruno Vazquez, de eigenaar van Tinganatours, ons nog te willen meenemen naar de koffiefabriek. Daar liet hij zien hoe vanaf de vrucht aan de struik het hele proces tot dampend kopje koffie verloopt. Enorme machines en heel veel stappen! Voortaan drink ik mijn kopje koffie met meer eerbied :-)

En onze Japanse gastheer bleek na aankomst aldaar, zich ook nog helemaal te hebben verheugd op een tour over zijn terrein waar bij een nieuw huis heeft laten bouwen voor zijn familie en ook een aantal visvijvers heeft (waar dus de eerste dag die tilapia uit kwam). Dus we waren daarna wel helemaal afgepeigerd, maar gelukkig hadden ze een overheerlijk maal van karbonade, rijst en japanse aardappelsalade voor ons klaargemaakt en wachtten douche en bed ons!

Gisteren zijn we vervolgens van Moyobamba naar Tarapoto gereisd, dat is nog 2 uur verder het Amazonegebied in. We trakteren onzelf nu even twee dagen op een lekker luxe hotel met hard stromend warm water, een zwembad en wifi op de kamer! Dat hebben we verdiend, vinden we :-) Dus ik schrijf dit heerlijk relaxed, na een verkoelend drankje by the pool. Jammer alleen dat bij Bart de buikloop weer heeft toegeslagen. Maar hij blijft redelijk opgewekt... Morgen t/m woensdag gaan we toch weer de natuur in, die is veel te mooi hier. Logeren net buiten de stad, in (wederom) een eigen 'villa', in een natuurgebied van 35 ha. groot waar wij het heerlijk rustig gaan hebben en nog wat uitstapjes gepland hebben. Woensdag vliegen we naar Lima en vrijdag door naar Schiphol, aankomst zaterdag.

Aan jullie lijden komt dus bijna een einde, misschien nog één weblogje en dan komen we jullie weer life in Nederland vervelen. En natuurlijk heel graag júllie avonturen horen uit Noorwegen, Frankrijk, de Achterhoek, verhuizen in Brussel, Polen, Duitsland, Italië, Oostenrijk, en wat doet iedereen zoal deze zomer niet..!