Het is alweer wat daagjes geleden dat ik jullie liet weten hoe het ons vergaat. Hoe is het met jullie in Nederland? Gebeuren er spannende dingen waar wij geen weet van hebben en die we dus pas over een paar weken horen?

Op maandag 26 juli reisden wij met de hele groep van Celendin weer terug naar Cajamarca. We kenden deze route al van de heenweg, maar het leuke dit keer was dat ik een fotowedstrijd met Pasquel had, wie van ons de drie mooiste foto's kon schieten onderweg, vanuit de bus! Gisteren hadden we dat ook al gedaan en had Pasquel (door tussenkomst van 'rechter' Nelleke) met 8-7 gewonnen. Helaas hebben we de competitie van woendag nog niet beslecht. Het is te druk geweest... Maar ik heb Pasquel's foto's op mijn laptop staan, dus ik ga er nog bij hem op terugkomen.

De dag erna (dinsrdag) gingen we met een combibusje naar de Cumbe Mayo, een indrukwekkend rotslandschap. Er zijn daar rotsformaties die op paters lijken en op grote hoofden. Wij liepen daar zo'n anderhalf uur tussendoor. Prachtig! Ook is daar een kilometers-lang viaduct, met tekeningen in de rotswand van de vroege bewoners die dit maakten. Na het wandelen picknickten we - nog steeds met uitzicht op de rotsformaties - en werkten de kinderen nog even aan hun 'perfecte foto' voor de ansichtkaarten. Daarna wandelden we de hele weg (20 km.) terug naar Cajamarca, naar beneden, hoewel we hele stukken van de haarspeldbochtweg afsneden door via het veld te lopen.

Omdat dit de laatste avond was dat we als groep samen waren, besloten de zes Nederlandse volwassenen om de hele groep iets leuks aan te bieden. We kozen voor karaoke, omdat we hadden gehoord dat de kinderen dat vorig jaar helemaal geweldig hadden gevonden. Mijn god, wat hadden we een vreselijke karaokebar uitgekozen! Overigens de enige in Cajamarca... Slecht tv-beeld, weinig leuke keuze liedjes en een andere groep in de bar kwam veel vaker dan wij aan de beurt, en wij bijna niet. Desondanks hadden de kinderen een hele leuke avond en ook wij hebben ons daarom toch ook vermaakt. Om dit musicale debâcle een beetje goed te maken, besloten de volwassenen nog even naar de Usha Usha bar te gaan, een tentje waar een vader en zoon gitaar spelen. Dat 'even' werd tot diep in de nacht (of zeg maar: tot vroeg in de ochtend)! De sfeer was geweldig - en verdiept met wijn en Picso Sours werd hij almaar beter. Wij hebben ook een vrij grote bijdrage aan de feestvreugde gegeven: ik mocht in het begin al meteen met de sambaballen meespelen, Ad heeft een groot deel van de avond op de conga's de beide gitaristen begeleid, Marcel en Elvire dansten samba (of was het iets anders?), en daarna is er door allerlei mensen gedanst, ook met de andere mensen in de bar - in welke samenstelling is niet meer helemaal te achterhalen. Op het laatst heeft Bart met een van de gitaristen een aantal nummers gespeeld, dus zijn internationale carrière zal nu wel op gang komen..!

De dag erna (woensdag) was het dan eindelijk zover: Peru's nationale feestdag. En wat bleek? De optocht in Cajamarca was afgelast vanwege de te felle zon voor de deelnemende kinderen. De hele dag was het vervolgens bewolkt. Raar volkje die Peruanen :-) De kinderen besloten daarom in de ochtend naar de markt te gaan voor foto's, en Bart en ik besteedden die tijd om te beslissen wat het vervolg van onze reis zou zijn. De conclusie daarvan was dat wij die avond niet meer terug zouden gaan met de groep naar Huanchaco. Wij gaan namelijk door naar het noorden, en terug naar de kust zou betekenen dat we die tocht van 8 uur twee keer moeten doen, terwijl het enige 'programmapunt' aldaar nog zou zijn het bezoeken van de huizen van de kinderen. Op het moment van beslissen was echter nog niet eens zeker of dat door zou gaan. Dus besloten Bart en ik tot verder reizen.

Maar eerst waren en nog een middag en avond samen, voordat de groep om 10 uur op de nachtbus moest stappen. De kinderen gingen zwemmen en de Nederlandse groep ging naar een soort folkloremarkt, waar dans, paardrijvoorstellingen en een markt met locale producten was. Heel erg leuk en kleurrijk, vooral de dansen die met klederdracht en Peruaanse muziek waren.

Om half zeven 's avonds troffen we elkaar allemaal weer, en ook de nieuwe groep kinderen en buitenlanders die nu na ons deze reis gaan maken. Vooral de kids waren erg blij hun vriendjes weer te zien, maar ook ik vond dat leuk, want met deze kinderen hadden we tenslotte tien dagen geleden ook al kennisgemaakt.

En daarna was voor ons dus al het moment van afscheid aangebroken. Na tien dagen intensief samenzijn toch best emotioneel, zeker van de kinderen. Maar we hebben ons goed gehouden en beloofd via de mail contact te houden. Dat zal ook zeker wel gebeuren.

Bart en ik bleven nog een nacht in de jeugdherberg waar we hadden verbleven, slapen, en namen de volgende morgen om 6 uur de bus naar Leymebamba.

Die tocht nam bijna de hele dag in beslag en was bijzonder spectaculair. Eerst van Cajamarca (2600 m.) omhoog naar 3000 meter. Daar ergens aan de overkant lag een top van 3600 m. die we overmoesten om naar Leymebamba te komen, maar daartoe moesten we eerst helemaal naar beneden, diep het dal in, daar een grote brug over een rivier oversteken, en daarna helemaal weer klimmen naar (dus) 3600 m. Een fantastische tocht! Uitzichten in het Andesgebergten die steeds anders waren, en we kwamen door wel zes verschillende ecosystemen. Na de laatste pas nog weer 1600 m. dalen en toen waren we om een uur of drie dan toch op de plaats van bestemming. Leymebamba is echt een schattig piepklein dorpje, prachtig gelegen in de bergen en met supervriendelijke mensen. Hier heeft echt niemand haast en voor het eerst worden we niet bestookt door snoepverkopertjes. We logeren in een 'hospedaje' met een binnenplaats vol bloemen. Na een vroeg avondmaal lagen we (na twee nachten met maar vier uur slaap) om half negen in bed!

En nu is het dus vrijdag. Eindelijk alleen :-) Dat zijn we begonnen met een heerlijk ontbijt met lekkere koffie (een uitzondering hier, gek genoeg, want Peru is toch een koffieland) en een bezoek aan het lokale museum - zeer de moeite waard met mummies die hier dichtbijboven het meer van de Condors gevonden zijn - en een huis waar buiten overal kolibries rondvliegen! Die kolibries zijn een soort uit de hand gelopen hobby van een Peruaanse archeologe. Je mag haar huis bezoeken en als je dan op een van de veranda's zit, ben je op één of twee meter afstand van plekken waar de kolibries nectar gevoerd krijgen. Ik heb ze op 20 cm. afstand van mijn gezicht gehad! Sommigen bleven even verbaasd in de lucht hangen vlakbij waar ik stond en vlogen dan weer door. 17 verschillende soorten kolibries zijn er, waar wij er denk ik 6 van gezien hebben. Heel erg bijzonder - en bijna niet te fotograferen met die 120 vleugelslagen met minuut (of is het nog veel meer?).

Vanmiddag hebben we het even rustig gehouden en morgen gaan we met een privé-taxi die we vanochtend geregeld hebben naar Kuelap, een opgraving waar ik later nog wel over zal vertellen.

Hasta la vista en ik hoop dat het jullie allemaal goed gaat!