Vandaag was het dan zo ver: de kennismaking met onze tiener-reisgenoten.

Maar voordat we vertrokken zagen we eerst nogde vloot vissersboten uitvaren. Een indrukwekkend gezicht, hoe die mannen bovenop een rieten bootje met peddels door de zware branding voeren, zware netten met zich meesjouwend. Kees, die bootjes worden gemaakt van een rietsoort die men ten noorden van Trujillo haalt, daarvan maken ze twee dragers - breed van achter en voor uitlopend in een punt - die ze vullen met piepschuim. Vervolgens sjorren ze die twee dragers op een speciale manier strak aanelkaar met touw. De vissers zitten er bovenop en roeien met bamboe riemen. Netten etc. passenin een uitsparing tussen de twee dragers. Geen motor, geen schroef (ik weet dat dát jou interesseert), maar dus helemaal met de hand bestuurd.

En daarna dus naar FairMail. In het kantoor dat ze hebbenin Trujillo werden we door de kinderen opgewacht met een verrassing. Die was zelfs nog niet klaar toen we aankwamen, zodat we 5 minuten buiten op straat moesten wachten :-)Het bleek dat ze op een groot bord al hun én al onze namen mooi versierd hadden opgeschreven, en dat was kennelijk nog niet af... Binnen eerst veel handengeven en zoenen, en toenmochten wij plaatsnemen in minuscule schoolbankjes. Daar krijgen zij hun fotografielessen. Nu stelden de kinderen zich een voor een voor, met hun naam, leeftijd, hoe lang ze al in het project meedraaien, wat ze hopen te bereiken in het komende jaar (of in hun leven), etc. Heel leuk. Daarna waren wij aan de beurt. Bart had het nog moeilijk want het ging allemaal in het Spaans, maar gelukkig werd er genoeg vertaald. Er zijn nogal wat meisjes bij FairMail en toen Bart vertelde dat hij een 19-jarige zoon had, wilden ze meteen weten of die knap was en of hij een vriendinnetje had! Dus Wout....
De bijeenkomst was ook bedoeld om de halfjaarcijfers door te nemen met de kinderen. Die cijfers kregen we allemaal uitgereikt. Te zien was hoeveel er met de verkoop van ansichtkaarten is opgehaald, hoeveel daar aan kosten vanaf gaat en wat er dan over is om aan de kinderen uit te keren, naar rato van het aantal verkochte kaarten. De cijfers vielen wat tegen vergeleken met vorig jaar, ook als gevolg van de val van de Euro (de meeste kaarten worden in Nederland en Engeland verkocht). De hoogste verdiensten waren voor Juan Carlos, met 2.089 Peruaanse Sol (=gedeeld door 3 dus plm. 700 euro) en het minste voor Pasquel van 13 jaar, die pas net meedraait en nog maar 1 ansichtkaart in de verkoop heeft; hij had 133 Sol. Toch jammer om te zien dat FairMail geen additionele fondsen heeft, zodat van de 60.000 Sol die er in een halfjaarbinnen is gekomen, er na aftrek van kosten maar 20.000 overblijft, waarvan de kinderen dan de helft uitgekeerdkrijgen.Toch eens kijken of daar bij terugkomst in Nederland iets aan te doen valt... Je zou het ze gunnen alsécht de helft van de verkoop van de kaarten aan de 16 jongeren zou kunnen worden uitgekeerd.

Na nog wat gekke kennismakingsspelletjes lunchten we met zijn allen vlak bij het kantoortje. Er gaan uiteindelijk maar vier van de tieners met onze reis mee in plaats van zes, dat viel wat tegen. Twee van hen moesten op het laatst afhaken en hebben vandaag ook uitgelegd waarom: een heeft net eenbaan gekregen bij een pizzeria en kon niet meteen 10 dagen weg. De ander had een complete studiebeurs gekregen en moest meteen aan de slag. Hij had nooit gedacht dat hij die zou krijgen, want van de 300 aanmeldingen waren en slechts 20 beurzen te vergeven. Dus wel heel goed en begrijpelijk dat hij nu aan zijn studie gaat. Dit wisten we al een week, maar ik had tot vandaag de hoopdat er nog iemand anders mee kon, maar nee, dat zit er niet in. Hoe dan ook was het erg gezellig en de meeste tieners (ook die niet met ons op vakantie gaan) waren er vandaag bij. Hele positieve leuke kinderen, jammer dat ze dus niet allemaal mee kunnen!

In de middag waren we vrij en besloten Bart en ik dat ook de Moche-cultuur niet op ons lijstje mocht ontbreken. We bezichtigden dus de Tempel van de Zon en de Maan, hoewel de zon gesloten was voor publiek en we het dus met de maan moesten doen. Indrukwekkend genoeg. Hier was niets gerestaureerd (alleen geconserveerd) en alles dus authentiek. En in tegenstelling metChan Chan waren hier ook veel kleuren te zien, wat erg mooi was.

Nu maken we ons dus op voor onze trip inde Andes. Morgen gaat het allemaal beginnen! Ik heb er zin in, zeker nu we de kinderen die met ons meegaan hebben leren kennen. Ik heb geenidee of en hoe vaak we internet zullen hebben, dus wie weet wanneer er weer een verhaal komt.... Kijk maar gewoon af en toe op de site :-)

Straks gaan we nog een laatste keer ceviche eten (het blijft lekker!) want in de bergen krijg je dat niet.

Tot snel of tot wat later, maar ooit kom ik weer in de lucht!

x Anita