zaterdag 17 juli 2010

Aankomst in Lima

De eerste dag in Peru zit erop. Het is zaterdagavond en ik zit lekker op mijn bed bij 'Casa Ana' aan dit blog te schrijven. Morgenvroeg om 8 uur de bus richting Trujillo, een eind (9 uur) ten noorden van Lima.

Het vertrek uit Nederland was hectisch. Niet alleen een drukke werkweek, om alles netjes achter te laten om een maand weg te kunnen (plus nog wat last-minute calamiteiten), maar ook bleek op donderdagmiddag - het vliegtuig ging vrijdag - dat ik mijn paspoort niet kon vinden. De hele avond en een groot deel van de nacht toch doorgezocht, op de meest onwaarschijnlijke plaatsen uiteindelijk ook, nog naar Mexico gebeld om te kijken of het paspoort misschien per ongeluk in Paulina's tas was terecht gekomen toen ik haar vorige week op het vliegveld zette, maar nee; het was weg en het bleef weg. Dus ten langen leste om 4 uur ('s-nachts) naar Schiphol om een nooddocument aan te vragen. Dat heeft nog heel wat voeten in aarde, maar om half negen had ik het dan toch in handen. Pfff... Een mooi roze Nederlands paspoort. Geldig voor de duur van deze reis.

In het vliegtuig het grootste deel van de reis gepraat met onze buurman, een Peruaanse jongeman die al 6 jaar in Noorwegen woonde en voor het eerst sinds al die tijd naar Peru terugging om zijn familie op te zoeken. Vlak voor de landing verdween hij naar de wc en kwam terug met een keurig overhemd aan, om hen netjes tegemoet te treden!

Eenmaal in Lima volgde een dodemansrit naar onze verblijfplaats, 'Casa Ana'. Vijf uur in de middag en dus spitsuur. Dat betekende dat de taxi (en alle andere weggebruikers net zo hard) elk bestaand of ingebeeld gaatje tussen andere auto's of bussen benutten om in te schieten. Letterlijk het recht van de sterkste (en de snelste).

We overleefden de rit en werden hartelijk welkom geheten door Ana, die dit hotelletje drijft met haar zoon. Daarna het buurtje verkennen (stadsdeel Brena) en wat eten in de buurt. Toen we neerstreken bij restaurant Simon troffen we daar twee van onze medereizigers: Ad en Nelleke. Hun dochter is al een tijdje als vrijwilliger aan het werk bij FairMail en zij voegen zich nu bij haar tijdens de reis. Weer thuis eindelijk weer eens lekker onder de douche!

Lima

Casa Ana is in het gelukkige bezit van een haan, die vanaf half 4 ´sochtends Peruaanse tijd elke 2 minuten laat weten dat het op enig moment dag zal gaan worden. Dus verslapen zat er niet in, maar dat zou door het tijdverschil van 7 uur toch al niet gebeuren.

Vandaag hebben we een idee van Lima proberen te krijgen in één dag. Het is hier winter en een graad of 18 à 20. Onze eerste indruk is: wat een drukke stad, wat is alles groot en lawaaierig, het weer is somber door de smog - de stad ligt onder een constant wolkendek waardoor de zon er niet doorheen komt - maar wat is er verschrikkelijk veel te doen en te zien. Natuurlijk deden en zagen we maar heel weinig, maar toch. Tussen de Plaza San Martín en de Plaze Mayor gelopen en verder een rondje nooroostelijk / zuidelijk / en uiteindelijk weer westelijk. Op de Plaze Mayor een aparte ontmoeting met een dame van 39 die vanuit Lima haar inburgeringscursus Nederlands aan het voorbereiden was. Ze sprak me aan terwijl ik foto's aan het nemen was van de wisseling van de wacht bij het Palacio del Gobierno. Of ik uit Denemarken kwam? Nee, uit Nederland. Oh, dan weet ik heel veel van jullie geschiedenis: van Rembrand van Rijn, van Willem van Oranje, van de strijd tegen de Spanjaarden en Alva, etc. Vertelde ze allemaal in helemaal niet zo'n slecht Nederlands! Vervolgens vroeg ze of ik een paar minuten tijd had om haar te helpen met haar uitspraak. Ze liet het boek zien wat ze in haar hand had: Floortje en de ponyclub. Nou jaaahh... Ik kon de truc niet ontdekken en omdat ze zo ontwapenend sprak en ik het wel grappig vond, gingen we zitten en zij schreef ijverig mee bij alle woorden die ze niet kende of niet uit kon spreken. Wat bleeklater? Dat ze Bart ook al bij zijn lurven had gegrepen toen wij eerder allebei apart wat op het plein liepen rond te kijken. Dus ik was leraar no. 2 die dag. Erg apart; ze vertelde dat ze een vriend uit Maastricht had en op deze onorthodoxe manier snel zoveel mogelijk Nederlands wilde leren om zo snel mogelijk met hem naar Nederland te kunnen gaan.

Toen was het tijd voor de Iglesia de San Francisco, waar vooral het kloosterdeel interessant was omdat de catacomben daaronder tot de 19e eeuw dienstdeden als algemene begraafplaats van Lima. Een lugubere plek. Vooral omdat dat archeologen die daar aan het werk zijn gegaan de 'grap' hebben uitgehaald om alle botten soort bij soort bij elkaar te leggen. Dat resulteert in ruimten vol lange beenderen, anderen met korte beenderen, etc. en een soort put waar ze op de bodem van botten en vooral veel schedels een soort roos neerlegd hebben. Brrr... en toch facsinerend. We aten Pollo ala Brasa, een tip van onze vriend uit het vliegtuig, in een gezellige en druk bezochte tent.

Daarna een tweede dollemansrit; nu per minibus (een belevenis op zich om de goede te vinden) naar Larcos Mar, een plek aan zee in Miraflores, een betere wijk van Peru. Ik had Bart al twee dagen aan zijn hoofd gezeurd dat ik ceviche wilde eten (rauwe vis in een limmoenachtige saus gemarineerd) en waar doe je dat beter dan aan zee? We bleken uit te komen bij een moderne promenade met prachtig uitzicht over de zee. Links en rechts van ons rezen hoge cliffs uit de zee, ver onder ons, met precies genoeg ruimte voor een slingerende kustweg erlangs. In de diepte zagen we op de kop van een pier ook het restaurant 'Rosa Nautica' liggen, waar ik vele jaren geleden met Marco heb gegeten toen we Lima één dag aandeden op weg naar Brazilië. Nu bleven we boven en tracteerden onszelf op een goed restaurant met goede wijn en - jawel - ceviche. Heerlijk... Met choclo (een soort Peruaanse dikke maiskorrels) en gekookte pompoen, dus nog gezond ook.

Morgen dus de hele dag in de bus naar Trujillo, waar we opgehaald zullen worden door Peter (één van de oprichters van FairMail) om naar Huanchaco te gaan, vanwaaruit onze reis met de FairMail-jongeren begint.

Dit was het even voor vandaag!
Adios en hasta luego :-)