De reis zit er bijna op. We moeten nog wat uren tijd doden op het vliegveld voordat we naar Amsterdam vertrekken en dat is - met zo'n klein laptopje bij de hand - een perfect moment voor ons laatste weblog.

Na mijn laatste verhaal zijn we naar een Lodge net even buiten Tarapoto verhuisd - heel gek, vijf minuten in een fietskarretje, een slecht klein zandpaadje vol kuilen af, langs wat armoedige huisjes, dan door een poort en ineens waande je je midden in de jungle. Een natuurterrein langs een rivier met een aantal bungalowachtige huisjes, waar wij er een van kregen, compleet met eigen terras met hangmatten. Het zal jullie misschien niet verwonderen dat we niet tot hele spannende avonturen zijn gekomen in zo'n omgeving; nee, we hebben het lekker rustig aan gedaan.

Wel zijn we een ochtend op en neer geweest naar een indianendorpje dat je gezien MOEST hebben: Lamas. Vol met mensen in klederdracht, typische Indiaanse handwerkers, etc. Nou, misschien in de 19e eeuw, maar anno 2010 niet..! We hebben het hele zanderige dorpje uitgekamd :-) maar zijn niet één iemand in klederdracht tegengekomen. Wel heel veel souvenirwinkeltjes, maar nergens iemand die iets daarvan aan het maken was. Gek genoeg stuitten we in het dorpje ineens op een heus Italiaans kasteel, uit een modern sprookje dan wel, want ze waren net de laatste electriciteit aan het aanleggen. Er is een Italiaan die dat vier jaar geleden is gaan bouwen. Intussen kun je erin en is er een tentoonstelling over indiaanse gewoonten uit de streek. Hebben we daar toch nog iets van kunnen zien... Het kasteel leek de spreekwoordelijke vlag op een modderschuit en geheel misplaatst in die omgeving. Maar toch gek om tegen te komen.

Een andere dag hebben we een mooie wandeling in de jungle gemaakt, vanuit ons huisje. Heel mooi, helemaal heuvel op langs de rivier. We zagen allerlei fel gekleurde vlinders en af en toe iemand met een groot pakket hout of vruchten op zijn/haar hoofd, verder was het er vooral heel stil op het geraas van het water uit de rivier of de krekels in het woud na.

Woensdag zijn we per vliegtuig van Tarapoto naar Lima gegaan en vandaaruit direct door - per bus - naar het zuiden, via Pisco (waar het drankje vandaan komt) naar de kustplaats Paracas. De taxichauffeur die ons het laatste stukje naar ons hotel bracht, vroeg naar onze bestemmingen in Peru en concludeerde: nou, van de kust naar het hooggebergte naar de jungle en weer naar zee: dan is de circel rond. En zo was het.

We hebben besloten naar Paracas te gaan omdat daar een natuurreservaat is met prachtige rotsformaties langs de kust en veel vogels; en voor de kust ligt een aantal eilanden waar je zeeleeuwen, pinguins en allerlei zeevogels kunt zien. Gisteren, donderdag zijn we eerst naar het reservaat geweest, rondgereden door een taxi. Het kost hier allemaal niets: ruim 4 uur een auto met privé-chauffeur mee voor 50 Sol, dat is 12,50 euro! Eigenlijk wilde iedereen je een georganiseerde tour aanpraten, maar we waren blij dat we dat niet gedaan hadden: bussen vol mensen die even uitgeladen werden bij de uitkijkpunten en dan met zijn allen weer snel de bus in en verder. Wij hebben op ons dooie gemakje op een geheel verlaten strand zo'n honderd flamingo's gezien en geprobeerd te fotograferen en verder ook de meest prachtige rotsformaties en stranden gezien en in een vissersdorpje vol pelicanen gelunched (onze taxichauffeur Ricardo ook hoor!).

Vanmorgen dan onze laatste activiteit: op een speedboot (ja, dit moest echt wel met een tour : 30 mensen in de boot) langs de Islas Ballestas varen. En: wat in de boekjes stond was dit keer helemaal waar. We zagen in twee uur tijd alles waar je normaal een hele middag voor in Blijdorp moet rondlopen. Het begon al met dolfijnen toen we nog maar net onderweg waren, om de boot heen en meezwemmend, superleuk. En verder voeren we langs een paar van de eilanden, waar geen mens woont maar wel heel veel zeevogels, waaronder meeuwen, pelicanen, aalscholvers etc etc maar ook nog pinguins en zeerobben - op een meter afstand keken ze je vanaf hun rots lobbig aan!

Daarna naar ons hotel en snel naar de bus, en nu zitten we dan op onze vlucht terug naar huis te wachten.

Het was een fantastische reis en ik vond het een interessant experiment om een reisblog te maken. Ik hoor graag ook nog eens persoonlijk wat jullie ervan vonden: wellicht leuk, misschien ook heel irritant om weer zo'n verhaal te moeten lezen, of veel te veel tekst en foto's terwijl jullie zelf ook allemaal hele leuke vakanties hebben gehad. Maar niet getreurd in dat laatste geval: daar hebben we nu alle tijd voor want onze verhalen kennen jullie al! Dus ik verheug met op die van jullie en hoop iedereen spoedig te zien.

Hasta la vista!

Anita