Bij het bad van de Inca's

Het is donderdagavond en we hebben er alweer twee dagen opzitten.

Gisteren eigenlijk de hele dag in de bus door de bergen van de Andes. Langs een prachtig stuwmeer (ik vond het net een loch in Schotland!), door dorpjes, over droge rivierbeddingen, etc. Dat alles in een heel wisselend berglandschap, soms heel groen met weiden vol koeien en paarden of velden vol suikerriet of mais, dan weer erg dor met hellingen vol cactussen.

Tussen de middag (bus-stop) en 's-avonds gegeten met de hele groep, dus we beginnen elkaar een beetje te kennen. De kinderen zijn erg aanhankelijk en komen om de haverklap knuffelen of gewoon gezellig kletsen. Paulina, ze zijn hier net zo gek van Justin Bieber als jij!

We logeren direct naast de 'Banos del Inca', warmwaterbronnen waar de Inca's al gebruik van maakten. Het zou zelfs zo zijn dat de laatste Inca-koning de Spanjaarden audiëntie heeft verleend vanuit zijn bad. Wekennen de geschiedenis en weten dat het niet heeft mogen baten... Nu nog zijn er thermale baden waar bij enkele buitenbadenzeer hete stoom vanaf komt omdat het water zo'n 100 graden is. Dat water koelen ze af en dan kun jebinnen in lage gebouwtjesin aparte hokjes (tevens kleedkamer) je privé bad vullen - plm. 1 bij 1 meter- waar je een half uur in mag blijven. Door de grote hoogte waarop we ons ineens bevinden was zo'n warm bad bijna teveel van het goede en werdik wel een beetje wankelig. Ging gelukkig zo weer over. De groep heeft er verschillend last van, van die hoogte; de een meer dan de ander.

Vanmorgen begon het eerste echte programmaonderdeel: een wandeling naar de watervallen van Llacanora. Het was niet eens zover lopen, maar de kinderen hebben gedurende deze reis de opdracht om mooie foto's te maken, die hopelijk goed genoeg zijn om ansichtkaarten van te maken. Hoe meer kaarten er van een kind in de winkels liggen, hoe meer opbrengst ze krijgen. Dus ze zijn soms bloedfanatiek! Tsja, en wij houden ook van fotograferen en zijn hier in een prachtig land. Dus echt hard lopen deden we niet.. Maar de watervallen hebben we bereikt en de Peter en de twee jongens die mee zijn (Jorge en Pasquel) sprongen direct het water in.

Met een busje terug, met live-muziek want bij de watervallen hadden we al een Peruaansegitarist ontmoet die nu in dezelfde bus moest, en wij hoefden hem niet erg aan te moedigen om te spelen! Bomvol zal het vw-busje, en als er af en toe iemand bij instapte wist die niet hoe 'ie het had :-)

Net hebben weweer kip met rijst gegeten, dat wordt de standaard maaltijd hier. En nu koffer inpakken want morgen gaan we naar Celendin, waar naar het schijnt de Fiestas Patrias al begonnen zijn (28 juli is het onafhankelijkheidsdag). Dus dat wordt zeker weer leuk. In de middag staat er een speurtocht op het programma waar wij met een van de tieners op stap gaan.

Foto's volgen later, ik zit hier in een internetcafé en mijn tijd is om!

Tot hopelijk snel, en blijf reageren, dat vind ik heel erg leuk.

Grtz, Anita

Kennismaking met de FairMail tieners

Vandaag was het dan zo ver: de kennismaking met onze tiener-reisgenoten.

Maar voordat we vertrokken zagen we eerst nogde vloot vissersboten uitvaren. Een indrukwekkend gezicht, hoe die mannen bovenop een rieten bootje met peddels door de zware branding voeren, zware netten met zich meesjouwend. Kees, die bootjes worden gemaakt van een rietsoort die men ten noorden van Trujillo haalt, daarvan maken ze twee dragers - breed van achter en voor uitlopend in een punt - die ze vullen met piepschuim. Vervolgens sjorren ze die twee dragers op een speciale manier strak aanelkaar met touw. De vissers zitten er bovenop en roeien met bamboe riemen. Netten etc. passenin een uitsparing tussen de twee dragers. Geen motor, geen schroef (ik weet dat dát jou interesseert), maar dus helemaal met de hand bestuurd.

En daarna dus naar FairMail. In het kantoor dat ze hebbenin Trujillo werden we door de kinderen opgewacht met een verrassing. Die was zelfs nog niet klaar toen we aankwamen, zodat we 5 minuten buiten op straat moesten wachten :-)Het bleek dat ze op een groot bord al hun én al onze namen mooi versierd hadden opgeschreven, en dat was kennelijk nog niet af... Binnen eerst veel handengeven en zoenen, en toenmochten wij plaatsnemen in minuscule schoolbankjes. Daar krijgen zij hun fotografielessen. Nu stelden de kinderen zich een voor een voor, met hun naam, leeftijd, hoe lang ze al in het project meedraaien, wat ze hopen te bereiken in het komende jaar (of in hun leven), etc. Heel leuk. Daarna waren wij aan de beurt. Bart had het nog moeilijk want het ging allemaal in het Spaans, maar gelukkig werd er genoeg vertaald. Er zijn nogal wat meisjes bij FairMail en toen Bart vertelde dat hij een 19-jarige zoon had, wilden ze meteen weten of die knap was en of hij een vriendinnetje had! Dus Wout....
De bijeenkomst was ook bedoeld om de halfjaarcijfers door te nemen met de kinderen. Die cijfers kregen we allemaal uitgereikt. Te zien was hoeveel er met de verkoop van ansichtkaarten is opgehaald, hoeveel daar aan kosten vanaf gaat en wat er dan over is om aan de kinderen uit te keren, naar rato van het aantal verkochte kaarten. De cijfers vielen wat tegen vergeleken met vorig jaar, ook als gevolg van de val van de Euro (de meeste kaarten worden in Nederland en Engeland verkocht). De hoogste verdiensten waren voor Juan Carlos, met 2.089 Peruaanse Sol (=gedeeld door 3 dus plm. 700 euro) en het minste voor Pasquel van 13 jaar, die pas net meedraait en nog maar 1 ansichtkaart in de verkoop heeft; hij had 133 Sol. Toch jammer om te zien dat FairMail geen additionele fondsen heeft, zodat van de 60.000 Sol die er in een halfjaarbinnen is gekomen, er na aftrek van kosten maar 20.000 overblijft, waarvan de kinderen dan de helft uitgekeerdkrijgen.Toch eens kijken of daar bij terugkomst in Nederland iets aan te doen valt... Je zou het ze gunnen alsécht de helft van de verkoop van de kaarten aan de 16 jongeren zou kunnen worden uitgekeerd.

Na nog wat gekke kennismakingsspelletjes lunchten we met zijn allen vlak bij het kantoortje. Er gaan uiteindelijk maar vier van de tieners met onze reis mee in plaats van zes, dat viel wat tegen. Twee van hen moesten op het laatst afhaken en hebben vandaag ook uitgelegd waarom: een heeft net eenbaan gekregen bij een pizzeria en kon niet meteen 10 dagen weg. De ander had een complete studiebeurs gekregen en moest meteen aan de slag. Hij had nooit gedacht dat hij die zou krijgen, want van de 300 aanmeldingen waren en slechts 20 beurzen te vergeven. Dus wel heel goed en begrijpelijk dat hij nu aan zijn studie gaat. Dit wisten we al een week, maar ik had tot vandaag de hoopdat er nog iemand anders mee kon, maar nee, dat zit er niet in. Hoe dan ook was het erg gezellig en de meeste tieners (ook die niet met ons op vakantie gaan) waren er vandaag bij. Hele positieve leuke kinderen, jammer dat ze dus niet allemaal mee kunnen!

In de middag waren we vrij en besloten Bart en ik dat ook de Moche-cultuur niet op ons lijstje mocht ontbreken. We bezichtigden dus de Tempel van de Zon en de Maan, hoewel de zon gesloten was voor publiek en we het dus met de maan moesten doen. Indrukwekkend genoeg. Hier was niets gerestaureerd (alleen geconserveerd) en alles dus authentiek. En in tegenstelling metChan Chan waren hier ook veel kleuren te zien, wat erg mooi was.

Nu maken we ons dus op voor onze trip inde Andes. Morgen gaat het allemaal beginnen! Ik heb er zin in, zeker nu we de kinderen die met ons meegaan hebben leren kennen. Ik heb geenidee of en hoe vaak we internet zullen hebben, dus wie weet wanneer er weer een verhaal komt.... Kijk maar gewoon af en toe op de site :-)

Straks gaan we nog een laatste keer ceviche eten (het blijft lekker!) want in de bergen krijg je dat niet.

Tot snel of tot wat later, maar ooit kom ik weer in de lucht!

x Anita

Chan Chan en zo

Vandaag onze laatste ´vrije´ dag voordat we met de tieners op stap gaan. Dus wij natuurlijk eerst lekker uitslapen, toen uitgebreid ontbijten in eeneco-restaurantje, wat zo veel was dat we de lunch maar hebben overgeslagen.

Daarna ons vissersdorpje Huanchaco verkend en in de middag naar Chan Chan, de hoofdstad van het Chimu-rijk,hier vlakbij tussen Huanchaco en Trujillo. Kijk maar naar de plaatjes :-) Heel mooi om geweest te zijn!

Morgen kennismaking met de kinderen, dus we gaan nu op tijd naar bed

Naar Trujillo

Vandaag een korte blog. Per luxe bus van Lima naar Trujillo. Prachtig, vooral in het begin, vlak langs de kust. Hoge rotsen en later stijle zandwoestijnen, waar je met je busje niet naar beneden moet rollen... Indrukwekkend. Daarna veel door woestijachtig gebied en af en toe een dorpje of stad.

Peter haalde ons op in Trujillo en nu zijn we dan in Huanchaco, de thuishaven van FairMail. Met onze reisgenoten Elvire en Marcel in een tentje vlak bij het strand lekker wéér ceviche gegeten (dat zal wel niet de laatste keer zijn deze vakantie!) en toen heerlijk slapen in onze ruime kamer in Huanchaco Gardens.

Ik vind het super-leuk om jullie reacties te lezen! En Selma, hartelijk dank voor de pincode! Nu de lege telefoon nog opladen.Tenslotte:Thom, missie-wasknijpers is nu algelukt!

Lima, here we come!

zaterdag 17 juli 2010

Aankomst in Lima

De eerste dag in Peru zit erop. Het is zaterdagavond en ik zit lekker op mijn bed bij 'Casa Ana' aan dit blog te schrijven. Morgenvroeg om 8 uur de bus richting Trujillo, een eind (9 uur) ten noorden van Lima.

Het vertrek uit Nederland was hectisch. Niet alleen een drukke werkweek, om alles netjes achter te laten om een maand weg te kunnen (plus nog wat last-minute calamiteiten), maar ook bleek op donderdagmiddag - het vliegtuig ging vrijdag - dat ik mijn paspoort niet kon vinden. De hele avond en een groot deel van de nacht toch doorgezocht, op de meest onwaarschijnlijke plaatsen uiteindelijk ook, nog naar Mexico gebeld om te kijken of het paspoort misschien per ongeluk in Paulina's tas was terecht gekomen toen ik haar vorige week op het vliegveld zette, maar nee; het was weg en het bleef weg. Dus ten langen leste om 4 uur ('s-nachts) naar Schiphol om een nooddocument aan te vragen. Dat heeft nog heel wat voeten in aarde, maar om half negen had ik het dan toch in handen. Pfff... Een mooi roze Nederlands paspoort. Geldig voor de duur van deze reis.

In het vliegtuig het grootste deel van de reis gepraat met onze buurman, een Peruaanse jongeman die al 6 jaar in Noorwegen woonde en voor het eerst sinds al die tijd naar Peru terugging om zijn familie op te zoeken. Vlak voor de landing verdween hij naar de wc en kwam terug met een keurig overhemd aan, om hen netjes tegemoet te treden!

Eenmaal in Lima volgde een dodemansrit naar onze verblijfplaats, 'Casa Ana'. Vijf uur in de middag en dus spitsuur. Dat betekende dat de taxi (en alle andere weggebruikers net zo hard) elk bestaand of ingebeeld gaatje tussen andere auto's of bussen benutten om in te schieten. Letterlijk het recht van de sterkste (en de snelste).

We overleefden de rit en werden hartelijk welkom geheten door Ana, die dit hotelletje drijft met haar zoon. Daarna het buurtje verkennen (stadsdeel Brena) en wat eten in de buurt. Toen we neerstreken bij restaurant Simon troffen we daar twee van onze medereizigers: Ad en Nelleke. Hun dochter is al een tijdje als vrijwilliger aan het werk bij FairMail en zij voegen zich nu bij haar tijdens de reis. Weer thuis eindelijk weer eens lekker onder de douche!

Lima

Casa Ana is in het gelukkige bezit van een haan, die vanaf half 4 ´sochtends Peruaanse tijd elke 2 minuten laat weten dat het op enig moment dag zal gaan worden. Dus verslapen zat er niet in, maar dat zou door het tijdverschil van 7 uur toch al niet gebeuren.

Vandaag hebben we een idee van Lima proberen te krijgen in één dag. Het is hier winter en een graad of 18 à 20. Onze eerste indruk is: wat een drukke stad, wat is alles groot en lawaaierig, het weer is somber door de smog - de stad ligt onder een constant wolkendek waardoor de zon er niet doorheen komt - maar wat is er verschrikkelijk veel te doen en te zien. Natuurlijk deden en zagen we maar heel weinig, maar toch. Tussen de Plaza San Martín en de Plaze Mayor gelopen en verder een rondje nooroostelijk / zuidelijk / en uiteindelijk weer westelijk. Op de Plaze Mayor een aparte ontmoeting met een dame van 39 die vanuit Lima haar inburgeringscursus Nederlands aan het voorbereiden was. Ze sprak me aan terwijl ik foto's aan het nemen was van de wisseling van de wacht bij het Palacio del Gobierno. Of ik uit Denemarken kwam? Nee, uit Nederland. Oh, dan weet ik heel veel van jullie geschiedenis: van Rembrand van Rijn, van Willem van Oranje, van de strijd tegen de Spanjaarden en Alva, etc. Vertelde ze allemaal in helemaal niet zo'n slecht Nederlands! Vervolgens vroeg ze of ik een paar minuten tijd had om haar te helpen met haar uitspraak. Ze liet het boek zien wat ze in haar hand had: Floortje en de ponyclub. Nou jaaahh... Ik kon de truc niet ontdekken en omdat ze zo ontwapenend sprak en ik het wel grappig vond, gingen we zitten en zij schreef ijverig mee bij alle woorden die ze niet kende of niet uit kon spreken. Wat bleeklater? Dat ze Bart ook al bij zijn lurven had gegrepen toen wij eerder allebei apart wat op het plein liepen rond te kijken. Dus ik was leraar no. 2 die dag. Erg apart; ze vertelde dat ze een vriend uit Maastricht had en op deze onorthodoxe manier snel zoveel mogelijk Nederlands wilde leren om zo snel mogelijk met hem naar Nederland te kunnen gaan.

Toen was het tijd voor de Iglesia de San Francisco, waar vooral het kloosterdeel interessant was omdat de catacomben daaronder tot de 19e eeuw dienstdeden als algemene begraafplaats van Lima. Een lugubere plek. Vooral omdat dat archeologen die daar aan het werk zijn gegaan de 'grap' hebben uitgehaald om alle botten soort bij soort bij elkaar te leggen. Dat resulteert in ruimten vol lange beenderen, anderen met korte beenderen, etc. en een soort put waar ze op de bodem van botten en vooral veel schedels een soort roos neerlegd hebben. Brrr... en toch facsinerend. We aten Pollo ala Brasa, een tip van onze vriend uit het vliegtuig, in een gezellige en druk bezochte tent.

Daarna een tweede dollemansrit; nu per minibus (een belevenis op zich om de goede te vinden) naar Larcos Mar, een plek aan zee in Miraflores, een betere wijk van Peru. Ik had Bart al twee dagen aan zijn hoofd gezeurd dat ik ceviche wilde eten (rauwe vis in een limmoenachtige saus gemarineerd) en waar doe je dat beter dan aan zee? We bleken uit te komen bij een moderne promenade met prachtig uitzicht over de zee. Links en rechts van ons rezen hoge cliffs uit de zee, ver onder ons, met precies genoeg ruimte voor een slingerende kustweg erlangs. In de diepte zagen we op de kop van een pier ook het restaurant 'Rosa Nautica' liggen, waar ik vele jaren geleden met Marco heb gegeten toen we Lima één dag aandeden op weg naar Brazilië. Nu bleven we boven en tracteerden onszelf op een goed restaurant met goede wijn en - jawel - ceviche. Heerlijk... Met choclo (een soort Peruaanse dikke maiskorrels) en gekookte pompoen, dus nog gezond ook.

Morgen dus de hele dag in de bus naar Trujillo, waar we opgehaald zullen worden door Peter (één van de oprichters van FairMail) om naar Huanchaco te gaan, vanwaaruit onze reis met de FairMail-jongeren begint.

Dit was het even voor vandaag!
Adios en hasta luego :-)

Hola amigos!

Vrijdag 16 juli vertrekken wij (Bart en ik) naar Peru, per directe vlucht naar Lima.

Daar slapen we twee nachten in 'Casa Ana' en reizen dan door, via Trujillo naar Huanchaco, waar we ons FairMail reisgezelschap zullen ontmoeten: de Peruaanse jongeren waarmee we een fotografie-reis gaan maken. De reisbeschrijving staat rechts bij de links.

FairMail is een fotografieproject dat is gestart in Huanchaco/Trujillo, gericht op voormalige straatkinderen en jongeren die in extreme armoede leefden. Ze woonden op de vuilnisbelten van de Peruaanse stad Trujillo en leefden van het verzamelen en recyclen van afval. Dankzij het Fairmail project krijgen deze jongeren een fotografie cursus. Nu maken zij dus foto's van het prachtige land waar zij wonen. Van de mooiste foto's worden wenskaarten gemaakt. Door de verkoop van de kaarten in Peru, Nederland en andere landen (o.a. via wereldwinkels) genereren de jongeren hun eigen inkomsten.

Door middel van dit project ontwikkelen zij creativiteit, zelfvertrouwen, ondernemerschap en kunnen zij een toekomstplan maken - iets waar hun ouders nooit de kans voor hebben gekregen.

Wij reizen tien dagen mee met de jongeren door het adembenemende landschap van Noord-Peru. Daarbij ondersteunen de jongeren en wij elkaar bij het fotograferen en wellicht kunnen wij een heel klein beetje bijdragen aan hun persoonlijke ontwikkeling.

Na afloop hebben Bart en ik nog twee weken de tijd om naar eigen invulling door Peru te gaan reizen. Wat het precies wordt...? Dat weten we nog niet. Wel dat we in het noorden blijven en o.m. naar het 'Macchu Picchu van het Noorden', Kuelap gaan. En hoog op ons verlanglijstje staan mooie natuurgebieden en het bevaren van de Amazone of andere rivier door de jungle. Heerlijk uitrusten in een romantische lodge met uitzicht over het water... van die dingen.

Kijk op de kaart voor een overzicht van onze reis. En ik ga proberen onze verhalen af en toe bij te werken en foto's te plaatsen. Niet elke dag, want zoals Ameliek al zei: 'je blog is er voor jou, jij bent er niet voor je blog'!

Veel leesplezier en plaats eens een berichtje, dat vind ik leuk!

Liefs, Anita