De circel is rond

De reis zit er bijna op. We moeten nog wat uren tijd doden op het vliegveld voordat we naar Amsterdam vertrekken en dat is - met zo'n klein laptopje bij de hand - een perfect moment voor ons laatste weblog.

Na mijn laatste verhaal zijn we naar een Lodge net even buiten Tarapoto verhuisd - heel gek, vijf minuten in een fietskarretje, een slecht klein zandpaadje vol kuilen af, langs wat armoedige huisjes, dan door een poort en ineens waande je je midden in de jungle. Een natuurterrein langs een rivier met een aantal bungalowachtige huisjes, waar wij er een van kregen, compleet met eigen terras met hangmatten. Het zal jullie misschien niet verwonderen dat we niet tot hele spannende avonturen zijn gekomen in zo'n omgeving; nee, we hebben het lekker rustig aan gedaan.

Wel zijn we een ochtend op en neer geweest naar een indianendorpje dat je gezien MOEST hebben: Lamas. Vol met mensen in klederdracht, typische Indiaanse handwerkers, etc. Nou, misschien in de 19e eeuw, maar anno 2010 niet..! We hebben het hele zanderige dorpje uitgekamd :-) maar zijn niet één iemand in klederdracht tegengekomen. Wel heel veel souvenirwinkeltjes, maar nergens iemand die iets daarvan aan het maken was. Gek genoeg stuitten we in het dorpje ineens op een heus Italiaans kasteel, uit een modern sprookje dan wel, want ze waren net de laatste electriciteit aan het aanleggen. Er is een Italiaan die dat vier jaar geleden is gaan bouwen. Intussen kun je erin en is er een tentoonstelling over indiaanse gewoonten uit de streek. Hebben we daar toch nog iets van kunnen zien... Het kasteel leek de spreekwoordelijke vlag op een modderschuit en geheel misplaatst in die omgeving. Maar toch gek om tegen te komen.

Een andere dag hebben we een mooie wandeling in de jungle gemaakt, vanuit ons huisje. Heel mooi, helemaal heuvel op langs de rivier. We zagen allerlei fel gekleurde vlinders en af en toe iemand met een groot pakket hout of vruchten op zijn/haar hoofd, verder was het er vooral heel stil op het geraas van het water uit de rivier of de krekels in het woud na.

Woensdag zijn we per vliegtuig van Tarapoto naar Lima gegaan en vandaaruit direct door - per bus - naar het zuiden, via Pisco (waar het drankje vandaan komt) naar de kustplaats Paracas. De taxichauffeur die ons het laatste stukje naar ons hotel bracht, vroeg naar onze bestemmingen in Peru en concludeerde: nou, van de kust naar het hooggebergte naar de jungle en weer naar zee: dan is de circel rond. En zo was het.

We hebben besloten naar Paracas te gaan omdat daar een natuurreservaat is met prachtige rotsformaties langs de kust en veel vogels; en voor de kust ligt een aantal eilanden waar je zeeleeuwen, pinguins en allerlei zeevogels kunt zien. Gisteren, donderdag zijn we eerst naar het reservaat geweest, rondgereden door een taxi. Het kost hier allemaal niets: ruim 4 uur een auto met privé-chauffeur mee voor 50 Sol, dat is 12,50 euro! Eigenlijk wilde iedereen je een georganiseerde tour aanpraten, maar we waren blij dat we dat niet gedaan hadden: bussen vol mensen die even uitgeladen werden bij de uitkijkpunten en dan met zijn allen weer snel de bus in en verder. Wij hebben op ons dooie gemakje op een geheel verlaten strand zo'n honderd flamingo's gezien en geprobeerd te fotograferen en verder ook de meest prachtige rotsformaties en stranden gezien en in een vissersdorpje vol pelicanen gelunched (onze taxichauffeur Ricardo ook hoor!).

Vanmorgen dan onze laatste activiteit: op een speedboot (ja, dit moest echt wel met een tour : 30 mensen in de boot) langs de Islas Ballestas varen. En: wat in de boekjes stond was dit keer helemaal waar. We zagen in twee uur tijd alles waar je normaal een hele middag voor in Blijdorp moet rondlopen. Het begon al met dolfijnen toen we nog maar net onderweg waren, om de boot heen en meezwemmend, superleuk. En verder voeren we langs een paar van de eilanden, waar geen mens woont maar wel heel veel zeevogels, waaronder meeuwen, pelicanen, aalscholvers etc etc maar ook nog pinguins en zeerobben - op een meter afstand keken ze je vanaf hun rots lobbig aan!

Daarna naar ons hotel en snel naar de bus, en nu zitten we dan op onze vlucht terug naar huis te wachten.

Het was een fantastische reis en ik vond het een interessant experiment om een reisblog te maken. Ik hoor graag ook nog eens persoonlijk wat jullie ervan vonden: wellicht leuk, misschien ook heel irritant om weer zo'n verhaal te moeten lezen, of veel te veel tekst en foto's terwijl jullie zelf ook allemaal hele leuke vakanties hebben gehad. Maar niet getreurd in dat laatste geval: daar hebben we nu alle tijd voor want onze verhalen kennen jullie al! Dus ik verheug met op die van jullie en hoop iedereen spoedig te zien.

Hasta la vista!

Anita

Apen en muggen

Hola amigos,

We hebben het weer overleefd! En superleuk gehad.

Wel lazen we net vreselijk nieuws over een heel team oogartsen; vermoord in Afghanistan. Afschuwelijk. Terwijl ze er goed werk aan het doen waren. Zo zie je maar, ik maakte een grappig bedoelde titel voor het vorige stukje maar hierna voelt dat ineens minder grappig....

Afin, onze reis dan toch maar. Woensdag voor dag en dauw werden we al opgehaald en een uur later voeren we met zonsopgang over de Rio Mayo, een rivier waarbij ik sterke herinneringen kreeg aan de Usumacinta bij Villahermosa (Mexico). Dat kan ook wel kloppen, want beide rivieren liggen in moerasgebied. Ik zei tegen Bart dat alleen dit reisje over de rivier op dit tijdstip al de moeite van de trip waard was! We hebben vervolgens twee dagen doorgebracht in het natuurreservaat Tingana, met alle hulp van Juan, Gilmer, Tino, Dino, David, Eulalio en de andere mannen die daar werken. Ze waren zeer bereid om ons met alles van dienst te zijn, maar ik moet er wel bij zeggen dat we deze reis nog niet zo primitief geslapen hebben! Onder een afdak van stro, op een matras - ook van stro - (keihard!) onder een muskietennet, dat gelukkig echt muggenwerend was. De wc was 30 m. verderop, onverlicht, en bestaande uit een houten doos met gat onderin en met wc-bril erop; het viel nog reuze mee om op te zitten als je er maar niet aan denkt waar het allemaal terecht komt... :-) Aan de douche (emmer koud water met touw eraan) hebben we ons maar niet gewaagd, want we wisten al dat we teruggingen naar onze Japanse vrienden waar een redelijke douche is. Zowel woensdag als donderdag hebben we een 6 uur durende kanotocht gemaakt, alleen Bart en ik, beide keren geroeid door twee mannen. Het is daar doodstil behalve de geluiden van de jungle, waar je in je bootje doorheen glijdt. En dan ineens spotten de mannen apen, of een ijsvogel, of een tucan (oh nee, die had Bart als eerste gezien!), vlinders en weer andere soorten apen of vogels. Om ze op de foto te krijgen was een heel ander verhaal, want soms waren ze daar te ver weg voor, of te snel, of door het dichte bladerdek niet goed te zien. Maar het was absoluut prachtig en rustgevend om daar zo door de jungle te roeien. Hoewel... rustgevend!? Los van het ongemak van de niet-aflatende stroom malariamuggen, hakten de mannen wat af met hun machetes om soms een doorgang vrij te maken. En af en toe moesten we de meest rare capriolen uithalen om een versperring van omgevallen boomstammen te passeren, plat liggen op de bodem van een - toch al platte - indianenkano, of om beurten over een boom heen stappen terwijl de kano er langzaam onderdoor gleed. Of gewoon even helemaal eruit, op een boomstam wachten tot de mannen de kano ergens overheen hadden getrokken. Ik moet zeggen dat Bart zich daarbij absoluut nuttig heeft gemaakt - dat kan van mij niet gezegd worden en werd ook niet van mij verwacht! Ontbijt, lunch en avondeten bestond uit hele droge kip, rijst en gebakken banaan. Gewoon mee-eten met wat de mannen aten. Dus dan wil je best eens dagdromen van een groot stuk pizza of een sappige biefstuk..! Maar het hoort er wel een beetje bij en geeft overigens goed aan hoe de mensen daar leven en werken. Ze waren met acht man ook bezig een boot te maken, een hele lange kano, voor op de grote rivier. In zes dagen zouden ze die helemaal af hebben, wij hebben inderdaad een groot deel gebouwd zien worden.

Bij terugkeer bleek Bruno Vazquez, de eigenaar van Tinganatours, ons nog te willen meenemen naar de koffiefabriek. Daar liet hij zien hoe vanaf de vrucht aan de struik het hele proces tot dampend kopje koffie verloopt. Enorme machines en heel veel stappen! Voortaan drink ik mijn kopje koffie met meer eerbied :-)

En onze Japanse gastheer bleek na aankomst aldaar, zich ook nog helemaal te hebben verheugd op een tour over zijn terrein waar bij een nieuw huis heeft laten bouwen voor zijn familie en ook een aantal visvijvers heeft (waar dus de eerste dag die tilapia uit kwam). Dus we waren daarna wel helemaal afgepeigerd, maar gelukkig hadden ze een overheerlijk maal van karbonade, rijst en japanse aardappelsalade voor ons klaargemaakt en wachtten douche en bed ons!

Gisteren zijn we vervolgens van Moyobamba naar Tarapoto gereisd, dat is nog 2 uur verder het Amazonegebied in. We trakteren onzelf nu even twee dagen op een lekker luxe hotel met hard stromend warm water, een zwembad en wifi op de kamer! Dat hebben we verdiend, vinden we :-) Dus ik schrijf dit heerlijk relaxed, na een verkoelend drankje by the pool. Jammer alleen dat bij Bart de buikloop weer heeft toegeslagen. Maar hij blijft redelijk opgewekt... Morgen t/m woensdag gaan we toch weer de natuur in, die is veel te mooi hier. Logeren net buiten de stad, in (wederom) een eigen 'villa', in een natuurgebied van 35 ha. groot waar wij het heerlijk rustig gaan hebben en nog wat uitstapjes gepland hebben. Woensdag vliegen we naar Lima en vrijdag door naar Schiphol, aankomst zaterdag.

Aan jullie lijden komt dus bijna een einde, misschien nog één weblogje en dan komen we jullie weer life in Nederland vervelen. En natuurlijk heel graag júllie avonturen horen uit Noorwegen, Frankrijk, de Achterhoek, verhuizen in Brussel, Polen, Duitsland, Italië, Oostenrijk, en wat doet iedereen zoal deze zomer niet..!

Gekidnapt in het nevelwoud..?

We zitten inmiddels in Moyobamba, in de uitlopers van de Andes en aan het begin van het Amazonegebied. Dus: oerwoud en nevelwoud. Gisteren zijn we hierheen gekomen; dat kon alleen ingedeelde taxi´s. En het moest in drie delen want kennelijk heeft elke streek zijn eigen taxibedrijven; geenenkele kon ons in een keer brengen. Maar onze tassen verhuisden wel achter elkaar door van taxi naar taxi dus eigenlijk geen probleem. In Moyobamba volgden we een tip van Peter (van FairMail) op: logeren in een ecologisch oord, gerund door een heel lief Japans echtpaar. Peter: goede tip en we begrepen inmiddels dat jij hier ook met de kids bent geweest! De warmwaterthermaalbaden naast de deur en huisjes voor plm. 6 personen - wij hebben er nu één voor onszelf! Gisteren vroegen we of we daar ook konden eten. Onze Japanse gastheer ging direct zijn laarzen aantrekken om een vis te gaan vangen, die wij inderdaad later - gekruid met knoflook en specerijen uit de tuin - lekker hebben opgepeuzeld. (Overigens ieder 2 vissen om ons niet tekort te doen...)

Met de Peruaanse kippen op stok en vandaag op stap geweest in en rondom Moyobamba. Onze gastheren hadden een chauffeur met een driewieltaxi voor ons geregeld die ons voor een schappelijk prijsje zou rondrijden naar wat volgens hem de bezienswaardigheden waren. Wij wilden in ieder geval naar de orchideëenkwekerijen waar dit stadje beroemd om is. Dat deden we ook, bij een waren er allemaal orchideëen in de buitenlucht, prachtig gelegen, een andere was meer een echte kwekerij. Ook heel mooi, daarnaast opge´fleurd´ met wat krokodillen, boa constrictors en een kleine tijger (in kooien weliswaar). Daarna de verrassing van deze vakantie: we moesten mee naar een plek ¨waar het mooi is voor toeristen en waar ze vis kweken in vijvers¨. Oké, hij drong nogal aan dus laten we dat dan maar proberen. Na een kwartier buiten de stad gereden te zijn en vervolgens nog 10 minuten door steeds kleinere paadjes door de rimboe vroeg ik Bart of we toch niet beter een plan konden opstellen voor het geval dat zijn vrienden ons met hakmessen ergens stonden op te vangen in deze afgelegen streek... Ongeveer op dat moment stopte de driewieler bij een rivier, die we met onze chauffeur overstaken in een kleine kano die daar lag. Toen begon een wandeling door een soort paradijselijk landschap, met links en rechts vijvers tussen prachtige vegetatie. Onze gids plukte links en rechts vruchten die ik nog nooit gezien had uit bomen, die konden we zo opeten. En uiteindelijk kwamen we bij een huis van bamboehout van drie verdiepingen waar een ecologisch verblijf voor toeristen wordt opgezet. Het is bijna af. Een vreselijk aardige eigenaar, don Sergio, vertelde over de amazonevissen die ze hier al tien jaar aan het kweken zijn. Die worden wel twee meter lang en wegen meer dan 100 kilo. Wij zagen ze vanaf de hoogste verdieping langszwemmen, gigantisch. We mochten daar ook lunchen, dat werd gewoon even voor ons klaargemaakt, hoewel ze ons niet hadden verwacht. We aten in de ultieme rust van deze plek. Echt wat je noemt een tropische verrassing :-) Don Sergio legde uit hoe zij proberen het land niet verder uit te buiten, maar op verantwoorde wijze te gebruiken en te herbebossen. Dat liet hij op de terugweg ook zien. We hebben zelfs cacaobonen zo uit de vrucht gegeten - smaakt naar van alles behalve naar chocola. Al met al een superdag.

Morgen gaan we twee dagen de jungle in, rondgevaren in een kano en slapend in een boomhut. Wat zal dat brengen...?

We´ll keep in touch. Tot snel en het ga jullie goed!

Naar Kuelap

Zondag in Chachapoyas. We hebben er een relaxte dag opzitten. Dag mag ook wel eens, het is tenslotte vakantie.... Gelukkig is er hier ook weinig te beleven, dus dat komt goed uit :-)

Gisteren zijn we naar Kuelap geweest, ook wel het Machu Picchu van het Noorden genoemd. Gemaakt en bewoond door de Chachapoyastam, later veroverd door de Inca´s en al verlaten voordat de Spanjaarden hier kwamen. Het is een ruìne van ruim 6 ha. groot, die nog grotendeels uitgegraven moet worden. Desondanks heel indrukwekkend. Op 3100 m. hoogte en omgeven door een buitenmuur van tussen de 12 en 20 meter hoog, liggen de gebouwen prachtig hoog in de bergen en dus met spectaculair uitzicht. De Chachapoyas werden ook wel de Wolkmensen genoemd; misschien omdat ze een lichte huid en lichte haren hadden, misschien ook omdat Kuelap in het nevelwoud ligt. Wie zal het zeggen?

Gek genoeg ging ik halverwege het bezichtigen van Kuelap helemaal door mijn rug heen, ik kon ook niet meer staan op mijn rechterbeen. Ik heb dus niet alles kunnen zien (gelukkig wel veel), maar de terugweg - een half uur naar beneden lopen - ging gelukkig weer en ook nu heb ik er geen last meer van. Wat dat nu geweest is... Ik hoop maar dat het niet terugkomt.

Morgen gaan we per combibusje en ? ander vervoermiddel naar Moyobamba en vandaaruit eventueel trips naar het oerwoud. Wie weet dus wanneer we weer kans hebben jullie te verhalen over onze wedervaren. In ieder geval beginnen met de malariapillen en op hoop van zegen de jungle in!

Tot ziens en blijf reageren; ik geniet erg van jullie reacties!

Ik ga nu snel naar buiten, want ik hoor vuurwerk en muziek op het plein!

Karaoke en kolibries – en afscheid van de groep

Het is alweer wat daagjes geleden dat ik jullie liet weten hoe het ons vergaat. Hoe is het met jullie in Nederland? Gebeuren er spannende dingen waar wij geen weet van hebben en die we dus pas over een paar weken horen?

Op maandag 26 juli reisden wij met de hele groep van Celendin weer terug naar Cajamarca. We kenden deze route al van de heenweg, maar het leuke dit keer was dat ik een fotowedstrijd met Pasquel had, wie van ons de drie mooiste foto's kon schieten onderweg, vanuit de bus! Gisteren hadden we dat ook al gedaan en had Pasquel (door tussenkomst van 'rechter' Nelleke) met 8-7 gewonnen. Helaas hebben we de competitie van woendag nog niet beslecht. Het is te druk geweest... Maar ik heb Pasquel's foto's op mijn laptop staan, dus ik ga er nog bij hem op terugkomen.

De dag erna (dinsrdag) gingen we met een combibusje naar de Cumbe Mayo, een indrukwekkend rotslandschap. Er zijn daar rotsformaties die op paters lijken en op grote hoofden. Wij liepen daar zo'n anderhalf uur tussendoor. Prachtig! Ook is daar een kilometers-lang viaduct, met tekeningen in de rotswand van de vroege bewoners die dit maakten. Na het wandelen picknickten we - nog steeds met uitzicht op de rotsformaties - en werkten de kinderen nog even aan hun 'perfecte foto' voor de ansichtkaarten. Daarna wandelden we de hele weg (20 km.) terug naar Cajamarca, naar beneden, hoewel we hele stukken van de haarspeldbochtweg afsneden door via het veld te lopen.

Omdat dit de laatste avond was dat we als groep samen waren, besloten de zes Nederlandse volwassenen om de hele groep iets leuks aan te bieden. We kozen voor karaoke, omdat we hadden gehoord dat de kinderen dat vorig jaar helemaal geweldig hadden gevonden. Mijn god, wat hadden we een vreselijke karaokebar uitgekozen! Overigens de enige in Cajamarca... Slecht tv-beeld, weinig leuke keuze liedjes en een andere groep in de bar kwam veel vaker dan wij aan de beurt, en wij bijna niet. Desondanks hadden de kinderen een hele leuke avond en ook wij hebben ons daarom toch ook vermaakt. Om dit musicale debâcle een beetje goed te maken, besloten de volwassenen nog even naar de Usha Usha bar te gaan, een tentje waar een vader en zoon gitaar spelen. Dat 'even' werd tot diep in de nacht (of zeg maar: tot vroeg in de ochtend)! De sfeer was geweldig - en verdiept met wijn en Picso Sours werd hij almaar beter. Wij hebben ook een vrij grote bijdrage aan de feestvreugde gegeven: ik mocht in het begin al meteen met de sambaballen meespelen, Ad heeft een groot deel van de avond op de conga's de beide gitaristen begeleid, Marcel en Elvire dansten samba (of was het iets anders?), en daarna is er door allerlei mensen gedanst, ook met de andere mensen in de bar - in welke samenstelling is niet meer helemaal te achterhalen. Op het laatst heeft Bart met een van de gitaristen een aantal nummers gespeeld, dus zijn internationale carrière zal nu wel op gang komen..!

De dag erna (woensdag) was het dan eindelijk zover: Peru's nationale feestdag. En wat bleek? De optocht in Cajamarca was afgelast vanwege de te felle zon voor de deelnemende kinderen. De hele dag was het vervolgens bewolkt. Raar volkje die Peruanen :-) De kinderen besloten daarom in de ochtend naar de markt te gaan voor foto's, en Bart en ik besteedden die tijd om te beslissen wat het vervolg van onze reis zou zijn. De conclusie daarvan was dat wij die avond niet meer terug zouden gaan met de groep naar Huanchaco. Wij gaan namelijk door naar het noorden, en terug naar de kust zou betekenen dat we die tocht van 8 uur twee keer moeten doen, terwijl het enige 'programmapunt' aldaar nog zou zijn het bezoeken van de huizen van de kinderen. Op het moment van beslissen was echter nog niet eens zeker of dat door zou gaan. Dus besloten Bart en ik tot verder reizen.

Maar eerst waren en nog een middag en avond samen, voordat de groep om 10 uur op de nachtbus moest stappen. De kinderen gingen zwemmen en de Nederlandse groep ging naar een soort folkloremarkt, waar dans, paardrijvoorstellingen en een markt met locale producten was. Heel erg leuk en kleurrijk, vooral de dansen die met klederdracht en Peruaanse muziek waren.

Om half zeven 's avonds troffen we elkaar allemaal weer, en ook de nieuwe groep kinderen en buitenlanders die nu na ons deze reis gaan maken. Vooral de kids waren erg blij hun vriendjes weer te zien, maar ook ik vond dat leuk, want met deze kinderen hadden we tenslotte tien dagen geleden ook al kennisgemaakt.

En daarna was voor ons dus al het moment van afscheid aangebroken. Na tien dagen intensief samenzijn toch best emotioneel, zeker van de kinderen. Maar we hebben ons goed gehouden en beloofd via de mail contact te houden. Dat zal ook zeker wel gebeuren.

Bart en ik bleven nog een nacht in de jeugdherberg waar we hadden verbleven, slapen, en namen de volgende morgen om 6 uur de bus naar Leymebamba.

Die tocht nam bijna de hele dag in beslag en was bijzonder spectaculair. Eerst van Cajamarca (2600 m.) omhoog naar 3000 meter. Daar ergens aan de overkant lag een top van 3600 m. die we overmoesten om naar Leymebamba te komen, maar daartoe moesten we eerst helemaal naar beneden, diep het dal in, daar een grote brug over een rivier oversteken, en daarna helemaal weer klimmen naar (dus) 3600 m. Een fantastische tocht! Uitzichten in het Andesgebergten die steeds anders waren, en we kwamen door wel zes verschillende ecosystemen. Na de laatste pas nog weer 1600 m. dalen en toen waren we om een uur of drie dan toch op de plaats van bestemming. Leymebamba is echt een schattig piepklein dorpje, prachtig gelegen in de bergen en met supervriendelijke mensen. Hier heeft echt niemand haast en voor het eerst worden we niet bestookt door snoepverkopertjes. We logeren in een 'hospedaje' met een binnenplaats vol bloemen. Na een vroeg avondmaal lagen we (na twee nachten met maar vier uur slaap) om half negen in bed!

En nu is het dus vrijdag. Eindelijk alleen :-) Dat zijn we begonnen met een heerlijk ontbijt met lekkere koffie (een uitzondering hier, gek genoeg, want Peru is toch een koffieland) en een bezoek aan het lokale museum - zeer de moeite waard met mummies die hier dichtbijboven het meer van de Condors gevonden zijn - en een huis waar buiten overal kolibries rondvliegen! Die kolibries zijn een soort uit de hand gelopen hobby van een Peruaanse archeologe. Je mag haar huis bezoeken en als je dan op een van de veranda's zit, ben je op één of twee meter afstand van plekken waar de kolibries nectar gevoerd krijgen. Ik heb ze op 20 cm. afstand van mijn gezicht gehad! Sommigen bleven even verbaasd in de lucht hangen vlakbij waar ik stond en vlogen dan weer door. 17 verschillende soorten kolibries zijn er, waar wij er denk ik 6 van gezien hebben. Heel erg bijzonder - en bijna niet te fotograferen met die 120 vleugelslagen met minuut (of is het nog veel meer?).

Vanmiddag hebben we het even rustig gehouden en morgen gaan we met een privé-taxi die we vanochtend geregeld hebben naar Kuelap, een opgraving waar ik later nog wel over zal vertellen.

Hasta la vista en ik hoop dat het jullie allemaal goed gaat!

Stierenmarkt

Zowaar: het gaat beter met Bart. Goede pillen hebben ze hier... Hij kon dus mee naar de stierenmarkt, waar we om 8 uur waren. Daar bleken twee dingen: 1. We waren te vroeg, er was nog pas een aantal dieren, in de loop van de ochtend liep het vol; en 2. Het was niet alleen een stieren-, maar ook een ezel-, paarden-, schapen- en varkenmarkt. Fantastisch om te zien. Uit de wijde omtrek komen de mensen hier naar een soort weiland aan de rand van de stad, met vaak één varken, of één ezel, etc. en die moet dan verkocht worden. De hele familie erbij, maar de mannen doen natuurlijk de zaken. Hoewel... Er was een ezel waarvoor de man 380 sol aan een potentiële klant vroeg, waarop zijn vrouw direct zei: 'doe maar 320, dan zijn we ervan af'. De klant zei toen: 'oké, maar dan met die kip er nog bij die aan uw middel hangt', maar dat vond zij toch weer te gortig. Klant weg, huwelijkscrisis bij de ezeleigenaren..? Het is vast wel goedgekomen. Ik vond het in ieder geval geweldig om te zien en om tussendoor te lopen. Iedereen vond het ook leuk dat wij foto's aan het maken waren (op een enkeling na). De kinderen hebben ook erg hun best gedaan en vanmiddag wordt er gekeken (op de laptop) naar de oogst van de week tot nu toe. Dat vinden de kinderen best spannend. En dat is het natuurlijk ook. Voor hun hangt er veel van deze reis af, heel anders natuurlijk dan voor ons.

De middag hadden we 'vrij' (joepie!) en hebben we door allerlei marktjes gelopen, foto's gedownload, wat uitgerust in onze kamer en nu dan het reislog bijwerken.

Nou, dat was weer genoeg om te lezen voor jullie! Dapper als je het tot hier hebt volgehouden, en als je nog meer energie hebt, kijk dan nog even bij de foto's.

Nog een thermaalbad en Bart is ziek

Zaterdagochtend was Bart ziek. Dat was gisterenavond duidelijk al begonnen, maar we hadden nog de hoop dat het met de Pisco Sour te genezen was. Dat bleek dus niet het geval. Na het ontbijt (Bart bleef in bed) heb ik op aanraden van de hele groep maar direct antibiotica bij de drogist gehaald. Dat heeft Bart na enig aandringen ingenomen en ik heb hem verder lekker in bed achtergelaten. Brood, coca cola en water bij de hand, dus hij moest de dag wel overleven.

Wij gingen intussen met de rest van de groep naar een thermaalbad op een uur afstand van Celendin. Althans, het bleek een uur te zijn, want Peter had bij navraag schattingen gekregen van tussen drie kwartier en tweeëneenhalf uur. Een uur viel dus reuze mee! Een prachtige route wederom, helemaal van 2600 meter 1000 meter afdalen naar een dal (en dus terug weer omhoog). Dit keer hadden we Jorge voorin gezet en dat ging zowaar goed. De route was, als gezegd, prachtig; de weg erg spannend! Kronkelende haarspeldbochten, soms heel dicht langs de rand, en een weg die af en toe zo vol kuilen zat dat het busje moest stoppen om er voorzichtig langs te kunnen. Maar we hadden een goede chauffeur, en het was de moeite waard: we kwamen uit bij een soort grasveld met wat picknicktafels erbij, waar twee rechthoekige baden waren, een met bruin water (warm) en een met groen water (kouder), die dus fosfor of weet ik wat voor geneeskundige elementen bevatten. In ieder geval was het lekker poedelen (en waterpolo met de kids) en je kon ook nog naar de iets lager gelegen rivier lopen - heb ik ook nog in gepootjebaad - waar je een spectaculair zicht op de bergen rondom had.

Na onze zelfmeegebrachte picknick moesten de kinderen gaan werken aan een foto-opdracht: mbv allerlei frutsels en knutselspullen moesten ze een compositie maken en die fotograferen; wederom voor kaarten. Gisteren hadden ze al elk drie tekeningen gemaakt, hoe ze het dachten te gaan doen. Die gingen ze nu aan ons presenteren. Wij konden vragen stellen en evt. feedback of ideeën geven. Daarna gingen zij aan de slag. Ze vonden het wel fijn als wij een beetje meehielpen, wat we ook deden.
Daarna weer helemaal omhoog met het busje en poolshoogte nemen bij Bart. Die was er nog helemaal niet florissant aan toe, dus meer dan een beetje pamperen kon ik niet. Hij ging ook niet mee eten, maar de avond was desondanks gezellig. Na het eten gingen we de drie beste foto's van elk kind, maar ook van de volwassenen, bekijken op de meereizende laptop. Iedereen had dus echt even moeten zoeken naar de mooiste foto's. Erg leuk om te zien. En we maakten een prachtig vuurwerk mee op de Plaza Mayor, voorafgegaan door een lampionnentocht door hele schattige kleine kindjes. Sint Maarten in Peru, zeg maar. Na wederom een Pisco Sour mijn zieke mannetje maar weer gezelschap gaan houden, in de hoop dat hij zich morgen beter voelt.

Een speurtocht in Peru

Deze weblog maak ik pas als we al twee dagen in Celendin zitten. We hebben het zo druk gehad dat het er niet van is gekomen jullie op de hoogte te houden! Maar ik begin gewoon bij ons vertrek uit de Banos del Inca.

Die dag (afgelopen vrijdagochtend) gingen we met een lijnbus van Cajamarco (Banos del Inca) naar Celendin. Dat betekende van plm. 2700 m. hoogte naar uiteindelijk plm. 2600 m., maar over een pas van ruim 3000 meter. Een weg vol kronkelende haarspeldbochten, op een weg die soms best goed, maar soms ook vol kuilen zat. Prachtige vergezichten, maar mijn buurman(netje) Jorge van 14 kon het niet waarderen. Hij had weliswaar reisziektepillen gekregen, maar het lukte niet om zonder overgeven in Celendin aan te komen. Ook daar duurde het nog een paar uur voordat hij weer op de been was. Heel zielig.

Aan het eind van de middag was hij gelukkig weer opgeknapt en kon hij dus meedoen met de speurtocht die door Janneke en Laura van Fairmail was uitgezet. Ingedeeld in groepjes van 3 - steeds met één kind erbij - was het de opdracht om in het stadje verschillende onderwerpen te fotograferen. Wij moesten bijv. 'liefde' doen, en 'structuur', 'vies vs. schoon', 'rond', 'schaduw', 'geluid' en nog een aantal. Sommigen thema's waren goed te doen, maar anderen vereisten zowel van ons als van de kinderen best even wat creativiteit. Wel heel leuk om op die manier met fotografie bezig te zijn. En voor de kinderen is het de bedoeling dat bij die foto's er een aantal zit die goed genoeg zijn om ansichtkaarten van te maken. Daar verdienen zij dan weer aan. Kijken jullie als je zin hebt ook eens op de site van Fairmail, daar kun je de kaarten zien en bestellen! Wij zijn tijdens deze reis dus aan het zorgen voor nieuwe aanwas.

Ik was ingedeeld met Ad (een van onze medereizigers, uit Oosterbeek) en Jorge, Bart was ingedeeld met Laura (die als vrijwillige fotograaf een aantal maanden voor Fairmail werkt) en met Maria Flor van 19. Het was leuk om in zomaar een willekeurige samenstelling door Celendin te lopen en te zoeken naar onze opdrachten. Celendin is echt een heel schattig stadje (ik heb begrepen van 1.100 inwoners) waar om de haverklap en steeds op andere plaatsen markten zijn. De mensen komen dan vanuit de omliggende streken met hun groenten, fruit of kledingstukken naar de markt hier. Zeker goed voor heel veel kleurrijke foto's!

Diner was in een restaurant van een Nederlandse dame (getrouwd met een Peruaan), of eigelijk moet ik zeggen in een soort lounge-tent. Heerlijk relaxed, aanliggend op lange banken met kussens, hebben we hamburgers gegeten; fijn voor de afwisseling met de kip met rijst... Het was bijzonder grappig dat wij heel precies onze bestelling opgaven, maar dat wat er gebracht werd, compleet iets anders was - en alle hamburgers met ei, terwijl niemand dat had besteld! Bij de tweede ronde gaven we uitgebreid aan dat we géén ei wilden; toen iemand even bij de keuken ging kijken stond de kok allemaal eieren te bakken :-) We hebben er maar smakelijk om gelachen en het eten was toch erg lekker.

's-Avonds misten we het vuurwerk (het is hier de hele week feest ivm het x-jarig bestaan van Celendin én straks de 28e de onafhankelijkheidsdag) omdat we koehandel zaten te spelen. Erg grappig om dat met Peruaanse tieners te doen! Wel nog een Pisco Sour gedronken. Mijn eerste maar zeker niet de laatste, mmmm....