Zaterdagochtend was Bart ziek. Dat was gisterenavond duidelijk al begonnen, maar we hadden nog de hoop dat het met de Pisco Sour te genezen was. Dat bleek dus niet het geval. Na het ontbijt (Bart bleef in bed) heb ik op aanraden van de hele groep maar direct antibiotica bij de drogist gehaald. Dat heeft Bart na enig aandringen ingenomen en ik heb hem verder lekker in bed achtergelaten. Brood, coca cola en water bij de hand, dus hij moest de dag wel overleven.

Wij gingen intussen met de rest van de groep naar een thermaalbad op een uur afstand van Celendin. Althans, het bleek een uur te zijn, want Peter had bij navraag schattingen gekregen van tussen drie kwartier en tweeëneenhalf uur. Een uur viel dus reuze mee! Een prachtige route wederom, helemaal van 2600 meter 1000 meter afdalen naar een dal (en dus terug weer omhoog). Dit keer hadden we Jorge voorin gezet en dat ging zowaar goed. De route was, als gezegd, prachtig; de weg erg spannend! Kronkelende haarspeldbochten, soms heel dicht langs de rand, en een weg die af en toe zo vol kuilen zat dat het busje moest stoppen om er voorzichtig langs te kunnen. Maar we hadden een goede chauffeur, en het was de moeite waard: we kwamen uit bij een soort grasveld met wat picknicktafels erbij, waar twee rechthoekige baden waren, een met bruin water (warm) en een met groen water (kouder), die dus fosfor of weet ik wat voor geneeskundige elementen bevatten. In ieder geval was het lekker poedelen (en waterpolo met de kids) en je kon ook nog naar de iets lager gelegen rivier lopen - heb ik ook nog in gepootjebaad - waar je een spectaculair zicht op de bergen rondom had.

Na onze zelfmeegebrachte picknick moesten de kinderen gaan werken aan een foto-opdracht: mbv allerlei frutsels en knutselspullen moesten ze een compositie maken en die fotograferen; wederom voor kaarten. Gisteren hadden ze al elk drie tekeningen gemaakt, hoe ze het dachten te gaan doen. Die gingen ze nu aan ons presenteren. Wij konden vragen stellen en evt. feedback of ideeën geven. Daarna gingen zij aan de slag. Ze vonden het wel fijn als wij een beetje meehielpen, wat we ook deden.
Daarna weer helemaal omhoog met het busje en poolshoogte nemen bij Bart. Die was er nog helemaal niet florissant aan toe, dus meer dan een beetje pamperen kon ik niet. Hij ging ook niet mee eten, maar de avond was desondanks gezellig. Na het eten gingen we de drie beste foto's van elk kind, maar ook van de volwassenen, bekijken op de meereizende laptop. Iedereen had dus echt even moeten zoeken naar de mooiste foto's. Erg leuk om te zien. En we maakten een prachtig vuurwerk mee op de Plaza Mayor, voorafgegaan door een lampionnentocht door hele schattige kleine kindjes. Sint Maarten in Peru, zeg maar. Na wederom een Pisco Sour mijn zieke mannetje maar weer gezelschap gaan houden, in de hoop dat hij zich morgen beter voelt.